Płyta jest połączeniem starych piosenek w nowej aranżacji oraz nowych utworów, niektóre dalej w mocnych rockowych brzmieniach do jakich przyzwyczaił nas Umberto.

Dźwięki, które potrafi z siebie wydobyć wprawiłyby w zakłopotanie nie jednego piosenkarza, nie tylko na włoskim rynku muzycznym. Na albumie znalazło się aż 17 piosenek, które balansując między rockiem czy popem, okraszone są niezwykle poetyckimi tekstami, z jakich znany jest Artysta.

Umberto Tozzi ma szczęście (lub nieszczęście) należeć do tych artystów, do których nie można mieć neutralnego podejścia – albo się lubi jego twórczość albo nie. W jednej z włoskich telewizji arysta przyznał, że choć na koncertach wygląda wspaniale i można zaobserowować jakby był w pełni energii, ale tak nie jest.  Czuje się już zmęczony, w końcu to już prawie sześćdziesięcioletni Pan. Powoli chce odejść w cień włoskich gwiazd i wycofać się z życiapublicznego, a „SuperStar” prawdopodobnie pozostanie jego ostatnią płytą. Choćby dlatego warto ją kupić, przesłuchać i postawić na półce z tabliczką „najlepsze”.

Słuchajcie tej płyty często i wnikliwie, pod warunkiem, że macie naprawdę na nią czas. „Superstar” jest bowiem niczym niekończąca się książka, pełna starych opowieści w klasycznym klimacie i współczesnych zmartwień w codziennej nachalności. Sześćdziesiąt minut muzyki jest w tym przypadku wiecznością – zapomnijcie o wszystkim i cieszcie się tym wyjątkowym dziełem.